Tumblr-gebruiker in de kijker: Rebecca Rijsdijk

Deze week maken we kennis met Rebecca, (sporadisch) fotografe en schrijfster van heel erg korte verhalen over kleine dingen die haar opvallen. Momenteel is ze samen met een vriendin druk bezig met het uitbrengen van een zine waarin ze beelden verzamelen die hun op een manier raken die boven het verstandelijke uitstijgt. O ja, en ze is ook bezig met een tweede boek vol korte verhalen en boze gedichten.

Zowel je blog als je boek (Portretten van meisjes die nooit bestonden) bevatten een bijzondere collectie van (hele) korte verhalen en foto’s. Wat inspireert je en hoe ben je tot deze schrijf-/fotocombinatie gekomen?

Het klinkt een beetje als een cliché, maar als klein meisje schreef ik mijn eigen wereld al aan elkaar. Ik ben iemand die niet veel op heeft met de realiteit, ik schep liever zelf werelden met personages die me iets doen. Ik heb op een gegeven moment het schrijven een beetje los gelaten omdat ik tegen de grenzen van mijn eigen kunnen aan bleef lopen. Ik tekende in die tijd ook, maar daar bakte ik al helemaal niets van. Toch had ik altijd de drang om te reageren op mijn omgeving anders lopen mijn emoties op een gegeven moment over, dus ging ik op zoek naar een ander medium om me mee uit te drukken. Ik kocht een camera en ging verder met het bedenken van personages en situaties. Tijdens mijn studie aan de kunstacademie werd ik gedwongen om dieper over beeld na te denken. Ik kwam er achter dat een foto misschien meer dan duizend woorden zegt, maar voor mij toch niet de manier was om me uit te drukken. Het duurde een tijdje voordat ik me dat realiseerde, tot ik een meisje in mijn straat zag lopen, ze liep in de zon met een sigaret en ze had een prachtige jurk aan. Mijn eerste reactie was mijn camera pakken, maar ik heb de foto nooit genomen. De manier waarop ze liep, de manier waarop ze haar sigaret rookte, het geluid van haar stem, dat zou aan het beeld voorbij gaan. Ook aan bewegend beeld trouwens, want het ging over mijn perceptie van de werkelijkheid, niet een afspiegeling ervan in een plaatje. Ik besloot de foto op te schrijven. Vanaf dat moment schrijf ik foto’s, kleine stukjes tekst met een nadruk op het visuele aspect.

Er staan op je Tumblr-blog met name zwart-wit foto’s. Is dit een fase van je werk of heb je altijd de voorkeur gegeven aan zwart-wit? En in het algemeen: wanneer spreekt een foto jou aan?

Ik weet niet zo goed hoe dat zo gekomen is. Ik denk dat het inderdaad een fase is. Ik denk dat het een beetje hetzelfde is als waarom ik vaker ruggen fotografeer dan gezichten, dan valt er nog iets zelf in te vullen. Je fantasie vult het gezicht in, vult de kleur in. Ik houd er van om het inlevingsvermogen van mensen te stimuleren. Ik schiet eigenlijk altijd in kleur maar soms leid de kleur af van hetgeen waar het eigenlijk om gaat, de reden waarom ik een foto neem, dan word een foto ‘mooi’ omdat de kleuren bijzonder zijn. Dat vind ik zonde.

Een beeld spreekt me aan wanneer het een gevoel aanspreekt. Een foto die me in mijn buik stompt of me bij mijn haren terugsleurt is voor mij een goede foto. Het gevoel mag zowel negatief als positief zijn, zolang er maar iets met mij als kijker gebeurd. Verder hou ik van foto’s waarin niet alles uitgekauwd word, een foto waarin je je kunt verliezen als je dat nodig hebt.

Zie jij een relatie tussen bloggen en kunst? En wat betekent Tumblr in dit opzicht voor jou en je werk?

Jazeker. Ik volg alleen blogs die zich bezig houden met film, muziek, fotografie, literatuur. Kunst is voor mij dat ene wat de mensheid boven het dier zijn uittrekt, ik heb daar dagelijkse porties van nodig. Tumblr is voor mij deel van de dagelijkse routine geworden. Ik haal veel van mijn inspiratie van mijn dashboard. Ik volg ook wel blogs buiten Tumblr, maar Tumblr bevat voor mij de ideale combinatie tussen gebruikersgemak, een sympathieke community en mooie designs. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat het mijn eigen productiviteit positief beïnvloed heeft aangezien je heel makkelijk met je publiek in contact komt door bijvoorbeeld de juiste tags te gebruiken.