• Tumblr-gebruiker in de spotlight: Henk Rijks
Henk Rijks is ‘schrijver van Fictie met grote F.’ Hij debuteerde in 2010 met de roman De Kostwinner, en zijn tweede roman, Incognito, is in 2012 verschenen. Hij schuift deze week even bij Tumblr aan.[[MORE]]Hoi Henk, je hebt niet een direct voor de hand liggend CV als auteur. Je bent autopoetser, bankmanager, roadie en houtbewerker geweest, en je bent meer recent - tussen de boeken door - werkzaam als journalist en freelance strateeg voor reclame- en communicatiebureaus. Hoe ben je uiteindelijk bij het schrijven van boeken terechtgekomen?
Dat CV moet je niet al te letterlijk nemen. Dat is ooit zo op internet terechtgekomen, en is een beetje een eigen leven gaan leiden. Dat van die freelance strateeg klopt wel, en heeft op zich raakvlakken met het schrijven. Immers, ook in de communicatie of reclame gaat het erom een verhaal te vertellen dat misschien ongeloofwaardig overkomt (“Omo wast witter!”), maar waar je de consument toch van probeert te overtuigen. Maar dan ook een aansprekende, serieuze manier. Schrijven deed ik eigenlijk altijd al, maar pas sinds een jaar of vier serieus. Veel mensen dromen ervan een boek uit te brengen, en ik ook, en gelukkig is dat uitgekomen. Na het schrijven van je eerste roman kreeg je feedback van lezers en recensenten die je liever voor verschijning had gehoord. Bij je tweede roman konden lezers via Readmill hun feedback, correcties en vragen over het verhaal toevoegen aan de drukproef van je boek. Hoe is dat bevallen en zou je het zo nog een keer aanpakken?
Het viel me op dat er over boeken soms nogal heilig wordt gedaan, in die zin dat sommige schrijvers geen letter of komma veranderd willen hebben, of van mening zijn dat het een absoluut meesterwerk is dat nooit te verbeteren valt. Dat kan natuurlijk zo zijn, maar zo zit ik in ieder geval niet in elkaar. Lezers hebben namelijk toch altijd een oordeel, dus waarom zou je ze dan niet bij het creatieve proces betrekken? Natuurlijk wel met mate. Het is namelijk niet zo dat je met z’n allen een boek moet gaan maken, maar voor mijn soort boeken werkt het goed als je meelezers verderop in het proces hebt. Dat heeft ook wel een paar goede suggesties en ideeën opgeleverd. Het was alleen erg veel werk om alle opmerkingen te lezen en beoordelen en daarna te verwerken. Dat is iets wat ik had onderschat. Verder lag de focus van de meeste meelezers op het signaleren van kleine foutjes, terwijl ik had verwacht dat er ook gekeken zou worden naar de geloofwaardigheid van het plot en personages. Maar dat viel dus tegen, óf ik had mijn werk gewoon goed gedaan, dat kan ook nog. Maar foutloos zal het in ieder geval nooit worden. Of ik het nog een keer zo zou doen? Dan moet ik tegen die tijd eens kijken of er betere tools beschikbaar zijn, want Readmill bleek in de praktijk minder geschikt dan ik aanvankelijk dacht. Waar haal je de inspiratie en ideeën voor je boeken eigenlijk vandaan? Zijn het de dagelijkse dingen die je inspireren of krijgt een verhaal uit het niets langzaam vorm in je hoofd?Het kan van alles zijn, een krantenartikel, een blog, een foto, een documentaire of een ritje in de bus. Ik probeer in ieder geval altijd iets origineels te pakken te krijgen, en er dan een echt fictief verhaal van te maken. Veel romans, althans Nederlandse, zijn autobiografisch of bevatten veel van dat soort elementen. Daar kies ik met nadruk niet voor. Ten eerste omdat het zelden iets echt interessants oplevert en de meeste verhalen over De Tweede Wereldoorlog/Het Verzet/Een Moeilijke Moeder/Incestverleden (doorhalen wat niet van toepassing is) ik zo langzamerhand wel ken. Ten tweede omdat ik het leuker vind om echt vanuit het niets iets te maken. Bestaande verhalen of gebeurtenissen zitten me te veel in de weg, en bovendien ben je dan na twee boeken wel uitgeschreven. Dus ik begin met een gegeven en probeer dat net zolang te kneden totdat ik het verhaal in één,- hooguit twee zinnen kan samenvatten. En dan ga ik zitten tikken, en dan blijkt gaandeweg dat het verhaal zich toch heel anders ontwikkelt dan ik aanvankelijk van plan was. Maar dat geeft niet, dat is juist het leuke. Hoe belangrijk is het voor jou als auteur en journalist om actief te zijn op de sociale media? Heeft het naast voordelen ook nadelen?
Het voordeel is dat je direct contact met je lezers kunt hebben, en dat je erachter komt dat er echt fans van je werk bestaan. Je ziet ook dat het belang van de traditionele media, zoals kranten en tijdschriften, steeds minder van invloed zijn op de verkoop van je boeken, en dat mond-op-mond reclame via social media een sterke bijdrage aan succes kan leveren. Ik heb op die manier veel mensen leren kennen, dus dat is erg prettig en bruikbaar. Ook zijn de reviews die je krijgt via sites als Goodreads steeds belangrijker aan het worden, belangrijker nog dan recensies in de Volkskrant of NRC Handelsblad, al ware het maar omdat ze direct van lezers afkomstig zijn. Het nadeel van social media als auteur is dat je er echt veel tijd in moet investeren en ook doorlopend van je moet laten horen. En dan niet alleen met juichverhalen en optredens over jezelf, want dat wordt erg vervelend. En dat is tijd die je ook had kunnen besteden aan het schrijven van je nieuwe boek. Ik was een tijd lang behoorlijk fanatiek op twitter, maar dat heb ik bewust wat laten schieten. Ik kreeg een beetje de zenuwen van het gevoel dat je iets mist als je niet de hele dag online bent. Facebook vind ik wat dat betreft fijner, omdat de signal-to-noise ratio daar lager ligt. En tot slot, hoe ben je op Tumblr terechtgekomen en zijn er blogs die je ons aan kunt raden?
Ik had een blog op Posterous waar ik aanvankelijk vrij fanatiek op publiceerde. Maar dat beviel me steeds minder, dus ben ik deze zomer overgestapt op Tumblr. Ik publiceer niet zo veel, meer signalementen of dingen die me opvallen, en heel af en toe een verhaaltje, als ik de geest heb. Het fijne vind ik dat je soms ook gewoon een simpele foto of een quote van een artikel kwijt kunt. Dat kost niet veel tijd, maar is toch leuk om met anderen te delen. Tumblr blogs die ik leuk vind zijn onder andere Awkward Stock Photos,  de foto van de dag door fotograaf Elmer van der Marel, een blog met arty plaatjes en af en toe een grappige post is Hakmeetstak, natuurlijk die van Wallpaper, rare zwartwit foto’s bij Black & WTF en tot slot Unhappy Hipsters.
Foto: Henk Rijks

      Tumblr-gebruiker in de spotlight: Henk Rijks

      Henk Rijks is ‘schrijver van Fictie met grote F.’ Hij debuteerde in 2010 met de roman De Kostwinner, en zijn tweede roman, Incognito, is in 2012 verschenen. Hij schuift deze week even bij Tumblr aan.

      Hoi Henk, je hebt niet een direct voor de hand liggend CV als auteur. Je bent autopoetser, bankmanager, roadie en houtbewerker geweest, en je bent meer recent - tussen de boeken door - werkzaam als journalist en freelance strateeg voor reclame- en communicatiebureaus. Hoe ben je uiteindelijk bij het schrijven van boeken terechtgekomen?

      Dat CV moet je niet al te letterlijk nemen. Dat is ooit zo op internet terechtgekomen, en is een beetje een eigen leven gaan leiden. Dat van die freelance strateeg klopt wel, en heeft op zich raakvlakken met het schrijven. Immers, ook in de communicatie of reclame gaat het erom een verhaal te vertellen dat misschien ongeloofwaardig overkomt (“Omo wast witter!”), maar waar je de consument toch van probeert te overtuigen. Maar dan ook een aansprekende, serieuze manier. Schrijven deed ik eigenlijk altijd al, maar pas sinds een jaar of vier serieus. Veel mensen dromen ervan een boek uit te brengen, en ik ook, en gelukkig is dat uitgekomen.

      Na het schrijven van je eerste roman kreeg je feedback van lezers en recensenten die je liever voor verschijning had gehoord. Bij je tweede roman konden lezers via Readmill hun feedback, correcties en vragen over het verhaal toevoegen aan de drukproef van je boek. Hoe is dat bevallen en zou je het zo nog een keer aanpakken?

      Het viel me op dat er over boeken soms nogal heilig wordt gedaan, in die zin dat sommige schrijvers geen letter of komma veranderd willen hebben, of van mening zijn dat het een absoluut meesterwerk is dat nooit te verbeteren valt. Dat kan natuurlijk zo zijn, maar zo zit ik in ieder geval niet in elkaar. Lezers hebben namelijk toch altijd een oordeel, dus waarom zou je ze dan niet bij het creatieve proces betrekken? Natuurlijk wel met mate. Het is namelijk niet zo dat je met z’n allen een boek moet gaan maken, maar voor mijn soort boeken werkt het goed als je meelezers verderop in het proces hebt. Dat heeft ook wel een paar goede suggesties en ideeën opgeleverd. Het was alleen erg veel werk om alle opmerkingen te lezen en beoordelen en daarna te verwerken. Dat is iets wat ik had onderschat. Verder lag de focus van de meeste meelezers op het signaleren van kleine foutjes, terwijl ik had verwacht dat er ook gekeken zou worden naar de geloofwaardigheid van het plot en personages. Maar dat viel dus tegen, óf ik had mijn werk gewoon goed gedaan, dat kan ook nog. Maar foutloos zal het in ieder geval nooit worden. Of ik het nog een keer zo zou doen? Dan moet ik tegen die tijd eens kijken of er betere tools beschikbaar zijn, want Readmill bleek in de praktijk minder geschikt dan ik aanvankelijk dacht.

      Waar haal je de inspiratie en ideeën voor je boeken eigenlijk vandaan? Zijn het de dagelijkse dingen die je inspireren of krijgt een verhaal uit het niets langzaam vorm in je hoofd?

      Het kan van alles zijn, een krantenartikel, een blog, een foto, een documentaire of een ritje in de bus. Ik probeer in ieder geval altijd iets origineels te pakken te krijgen, en er dan een echt fictief verhaal van te maken. Veel romans, althans Nederlandse, zijn autobiografisch of bevatten veel van dat soort elementen. Daar kies ik met nadruk niet voor. Ten eerste omdat het zelden iets echt interessants oplevert en de meeste verhalen over De Tweede Wereldoorlog/Het Verzet/Een Moeilijke Moeder/Incestverleden (doorhalen wat niet van toepassing is) ik zo langzamerhand wel ken. Ten tweede omdat ik het leuker vind om echt vanuit het niets iets te maken. Bestaande verhalen of gebeurtenissen zitten me te veel in de weg, en bovendien ben je dan na twee boeken wel uitgeschreven. Dus ik begin met een gegeven en probeer dat net zolang te kneden totdat ik het verhaal in één,- hooguit twee zinnen kan samenvatten. En dan ga ik zitten tikken, en dan blijkt gaandeweg dat het verhaal zich toch heel anders ontwikkelt dan ik aanvankelijk van plan was. Maar dat geeft niet, dat is juist het leuke.

      Hoe belangrijk is het voor jou als auteur en journalist om actief te zijn op de sociale media? Heeft het naast voordelen ook nadelen?

      Het voordeel is dat je direct contact met je lezers kunt hebben, en dat je erachter komt dat er echt fans van je werk bestaan. Je ziet ook dat het belang van de traditionele media, zoals kranten en tijdschriften, steeds minder van invloed zijn op de verkoop van je boeken, en dat mond-op-mond reclame via social media een sterke bijdrage aan succes kan leveren. Ik heb op die manier veel mensen leren kennen, dus dat is erg prettig en bruikbaar. Ook zijn de reviews die je krijgt via sites als Goodreads steeds belangrijker aan het worden, belangrijker nog dan recensies in de Volkskrant of NRC Handelsblad, al ware het maar omdat ze direct van lezers afkomstig zijn. Het nadeel van social media als auteur is dat je er echt veel tijd in moet investeren en ook doorlopend van je moet laten horen. En dan niet alleen met juichverhalen en optredens over jezelf, want dat wordt erg vervelend. En dat is tijd die je ook had kunnen besteden aan het schrijven van je nieuwe boek. Ik was een tijd lang behoorlijk fanatiek op twitter, maar dat heb ik bewust wat laten schieten. Ik kreeg een beetje de zenuwen van het gevoel dat je iets mist als je niet de hele dag online bent. Facebook vind ik wat dat betreft fijner, omdat de signal-to-noise ratio daar lager ligt.

      En tot slot, hoe ben je op Tumblr terechtgekomen en zijn er blogs die je ons aan kunt raden?

      Ik had een blog op Posterous waar ik aanvankelijk vrij fanatiek op publiceerde. Maar dat beviel me steeds minder, dus ben ik deze zomer overgestapt op Tumblr. Ik publiceer niet zo veel, meer signalementen of dingen die me opvallen, en heel af en toe een verhaaltje, als ik de geest heb. Het fijne vind ik dat je soms ook gewoon een simpele foto of een quote van een artikel kwijt kunt. Dat kost niet veel tijd, maar is toch leuk om met anderen te delen. Tumblr blogs die ik leuk vind zijn onder andere Awkward Stock Photos,  de foto van de dag door fotograaf Elmer van der Marel, een blog met arty plaatjes en af en toe een grappige post is Hakmeetstak, natuurlijk die van Wallpaper, rare zwartwit foto’s bij Black & WTF en tot slot Unhappy Hipsters.

      Foto: Henk Rijks