• Tumblr-gebruiker in de spotlight: Reinout Verbeke
Hoi Reinout, vertel eens: wie ben je en wat doe je zoal?
Ik ben Reinout Verbeke, 32, en woon in 'een negorij van motregen en duivensport', zoals Dimitri Verhulst het Oost-Vlaamse Nieuwerkerken beschrijft in de Helaasheid der Dingen. Ik leef er met mijn vrouw en twee kinderen. Ik ben dichter, sinds de dag dat ik niet meer beschaamd ben mezelf zo te noemen, en maak rockmuziek met m’n gedichten onder de noemer Reinout met Nevenwerking. Het begon als een experiment met mijn twee muzikale neven, Francis en Emmanuel Vanbrussel, nu is Nevenwerking een fantastische, zevenkoppige band, hebben we een plaat gemaakt (die samen met mijn debuutbundel De achterkant van flatgebouwen verscheen) en zijn we een aantal prachtervaringen rijker, waaronder twee optredens in Berlijn. Wat ons bindt en gaande houdt is het geloof dat we poëzie en muziek kunnen mixen tot iets dat meer is dan de som van de delen.[[MORE]]
Je zegt in een interview met Focus Knack (31/10/2012) dat je een fundamenteel wantrouwen tegenover taal hebt. Kun je daar wat meer over vertellen?
Taal is verraad, want taal is altijd een constructie. Ze doet de werkelijkheid onrecht aan, ze bepaalt hoe je naar iets of iemand kijkt. Ik vertrouw ze voor geen haar. Neem nu je naam, het allereerste woord dat tegen je gezegd wordt. Het bepaalt voor een stuk je levensloop, of je nu Jan, Reinout of Talula Does the Hula From Hawaii heet. Hetzelfde scenario op het einde van je leven: na een gevuld leven blijven maar een paar woorden over die je hele ‘zijn’ moeten vatten: ‘Het was een werker’, ‘Het was een goeie moeder’, enz. Taal schiet altijd tekort. En het vervelende is, dat we het daarmee moeten doen. Poëzie probeert met raadselachtigheid en ‘onlogische’ redeneringen de taal naar een dieper niveau te brengen. Minder makkelijk te behappen, maar wel échter. En dat is wat veel mensen afschrikt in poëzie, dat ongewone.
Poëzie lijkt wel langzaam maar zeker populairder te worden en is steeds vaker ook verkrijgbaar in een modern jasje, bijvoorbeeld als een mp3-bestand voor op je iPod. Je hebt zelf, zoals je zei, bij je dichtbundel De achterkant van flatgebouwen een cd uitgebracht. Hoe zie je poëzie in de toekomst?
Poëzie beleeft niet haar topjaren, maar moet ook niet gered worden. De poëzieverkoop in Vlaanderen en Nederland daalt ontegensprekelijk, maar ik denk dat poëzieliefhebbers gewoon andere wegen vinden: optredens en internet. Ikzelf bijvoorbeeld ben via Tumblr op dichters als Zachary Schomburg gestoten, en heb pas nadat ik veel van zijn gedichten had gelezen op literaire websites zijn twee bundels gekocht (en een gedicht van hem geremixt in mijn eigen dichtbundel). Een gedrukte bundel gaat de richting uit van de vinylplaat: een prachtig vormgegeven hebbeding in beperkte oplage, die je koopt als je de muziek al via Spotify of live hebt gesmaakt. Ik hoop echt dat uitgevers budget zullen blijven vinden voor ‘risicovollere’ papieren poëzieuitgaven, maar ik denk dat het ook zaak is voor dichters om het internet op te gaan met hun gedichten, naar het publiek te stappen, hun poëzie te ‘brengen’, te belichamen. Voordragen, performen of in cross-over met muziek, video of grafisch werk. De toekomst van poëzie zal ongetwijfeld digitaal zijn, maar het gedicht is krachtig genoeg om in gelijk welke vorm – of het nu papier, ebook, mp3 of app is – een publiek te vinden.
Wat kunnen we dit jaar nog allemaal van je verwachten op het gebied van poëzie en muziek?
Een optreden waar we heel erg naar uitkijken is Theater aan Zee, een groot festival in Oostende. We mogen een uur lang spelen, met zicht op zee. Het wordt een totaalervaring: oude en nieuwe nummers, voordracht en telkens met projectie van de teksten en videoclips. Tumblers, welkom!

Foto: Reinout Verbeke

      Tumblr-gebruiker in de spotlight: Reinout Verbeke

      Hoi Reinout, vertel eens: wie ben je en wat doe je zoal?

      Ik ben Reinout Verbeke, 32, en woon in 'een negorij van motregen en duivensport', zoals Dimitri Verhulst het Oost-Vlaamse Nieuwerkerken beschrijft in de Helaasheid der Dingen. Ik leef er met mijn vrouw en twee kinderen. Ik ben dichter, sinds de dag dat ik niet meer beschaamd ben mezelf zo te noemen, en maak rockmuziek met m’n gedichten onder de noemer Reinout met Nevenwerking. Het begon als een experiment met mijn twee muzikale neven, Francis en Emmanuel Vanbrussel, nu is Nevenwerking een fantastische, zevenkoppige band, hebben we een plaat gemaakt (die samen met mijn debuutbundel De achterkant van flatgebouwen verscheen) en zijn we een aantal prachtervaringen rijker, waaronder twee optredens in Berlijn. Wat ons bindt en gaande houdt is het geloof dat we poëzie en muziek kunnen mixen tot iets dat meer is dan de som van de delen.

      Je zegt in een interview met Focus Knack (31/10/2012) dat je een fundamenteel wantrouwen tegenover taal hebt. Kun je daar wat meer over vertellen?

      Taal is verraad, want taal is altijd een constructie. Ze doet de werkelijkheid onrecht aan, ze bepaalt hoe je naar iets of iemand kijkt. Ik vertrouw ze voor geen haar. Neem nu je naam, het allereerste woord dat tegen je gezegd wordt. Het bepaalt voor een stuk je levensloop, of je nu Jan, Reinout of Talula Does the Hula From Hawaii heet. Hetzelfde scenario op het einde van je leven: na een gevuld leven blijven maar een paar woorden over die je hele ‘zijn’ moeten vatten: ‘Het was een werker’, ‘Het was een goeie moeder’, enz. Taal schiet altijd tekort. En het vervelende is, dat we het daarmee moeten doen. Poëzie probeert met raadselachtigheid en ‘onlogische’ redeneringen de taal naar een dieper niveau te brengen. Minder makkelijk te behappen, maar wel échter. En dat is wat veel mensen afschrikt in poëzie, dat ongewone.

      Poëzie lijkt wel langzaam maar zeker populairder te worden en is steeds vaker ook verkrijgbaar in een modern jasje, bijvoorbeeld als een mp3-bestand voor op je iPod. Je hebt zelf, zoals je zei, bij je dichtbundel De achterkant van flatgebouwen een cd uitgebracht. Hoe zie je poëzie in de toekomst?

      Poëzie beleeft niet haar topjaren, maar moet ook niet gered worden. De poëzieverkoop in Vlaanderen en Nederland daalt ontegensprekelijk, maar ik denk dat poëzieliefhebbers gewoon andere wegen vinden: optredens en internet. Ikzelf bijvoorbeeld ben via Tumblr op dichters als Zachary Schomburg gestoten, en heb pas nadat ik veel van zijn gedichten had gelezen op literaire websites zijn twee bundels gekocht (en een gedicht van hem geremixt in mijn eigen dichtbundel). Een gedrukte bundel gaat de richting uit van de vinylplaat: een prachtig vormgegeven hebbeding in beperkte oplage, die je koopt als je de muziek al via Spotify of live hebt gesmaakt. Ik hoop echt dat uitgevers budget zullen blijven vinden voor ‘risicovollere’ papieren poëzieuitgaven, maar ik denk dat het ook zaak is voor dichters om het internet op te gaan met hun gedichten, naar het publiek te stappen, hun poëzie te ‘brengen’, te belichamen. Voordragen, performen of in cross-over met muziek, video of grafisch werk. De toekomst van poëzie zal ongetwijfeld digitaal zijn, maar het gedicht is krachtig genoeg om in gelijk welke vorm – of het nu papier, ebook, mp3 of app is – een publiek te vinden.

      Wat kunnen we dit jaar nog allemaal van je verwachten op het gebied van poëzie en muziek?

      Een optreden waar we heel erg naar uitkijken is Theater aan Zee, een groot festival in Oostende. We mogen een uur lang spelen, met zicht op zee. Het wordt een totaalervaring: oude en nieuwe nummers, voordracht en telkens met projectie van de teksten en videoclips. Tumblers, welkom!

      Foto: Reinout Verbeke